Ο Έλληνας, οι υπολογιστές και το Διαδίκτυο

Είμαι από τους τυχερούς που χρησιμοποιούν ηλεκτρονικό υπολογιστή από πολύ μικρή ηλικία [ γι'αυτό και "άρπαξε" λίγο ο εγκέφαλός μου  και θεωρώ πως ήταν ένα από τα καλύτερα πράγματα που θα μπορούσαν να μου έχουν συμβεί. Θυμάμαι τον εαυτό μου να αδημονεί να χρησιμοποιήσει το πάλαι πότε κραταιό ....
DOS 3.30 για να γράψει κάποιες γραμμές κώδικα σε Clipper με χρήση βάσης δεδομένων dBASE III+.
Πιστεύω πως οι περισσότεροι που διάβασαν την παραπάνω παράγραφο δεν έχουν ούτε καν ακουστά τον Clipper ή την dBASE, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Το θέμα είναι πως, εδώ στην χώρα μας τα περισσότερα είναι εισαγόμενα και γίνονται “της μοδός” πολύ εύκολα -έτσι έγινε και με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και κατ’επέκταση, το διαδίκτυο.

Μετά από αυτή την διαφορετική, ομολογουμένως, εισαγωγή ας περάσουμε στο κυρίως θέμα: Σ’αυτό το άρθρο λοιπόν θα προσπαθήσουμε [ο πληθυντικός πάει στο γεγονός πως αυτό το άρθρο συν-γράφεται με τον Κωνσταντίνο] να απαριθμήσουμε το τι πιστεύουμε, πως ο μέσος Έλληνας ζητά από το διαδίκτυο αλλά και πως το μεταχειρίζεται, και από την πλευρά του απλού χρήστη αλλά και από την πλευρά του επιχειρηματία που προσπαθεί να το αξιοποιήσει ως μέσο προβολής της εταιρίας του. Θα αναφερθούμε φυσικά με τις ανάλογες κατηγορίες — και φυσικά δεν θα αναφερθούμε στους πραγματικά συνειδητοποιημένους είτε απλούς χρήστες είτε επαγγελματίες που -βεβαίως και- υπάρχουν.

Κατηγορίες Χρηστών

Ο “απλός” χρήστης – καταναλωτής

Αυτός είναι ο τύπος που θα μπει σε μια αλυσίδα που πουλάει υπολογιστές [κατά προτίμηση την πιο ξακουστή που θα μπορούσες να την πεις και Frame] χωρίς να έχει ιδέα τι μπορεί να κάνει αυτός με τον υπολογιστή -ή τι μπορεί να κάνει ο ίδιος ο υπολογιστής. Φυσικά και γίνεται έρμαιο των πωλητών [η χαρά της άγνοιας] καθώς 99 στις 100 φορές ο συγκεκριμένος χρήστης θα διαθέσει πολύ περισσότερα χρήματα για να αγοράσει κάποιο μοντέλο [που θα του γυαλίζει στο μάτι] το οποίο θα έχει πράγματα που δεν θα αγγίξει καν.
Φυσικά ως προς το διαδίκτυο ο άνθρωπος αυτός γνωρίζει πως το σηματάκι του Internet Explorer είναι το διαδίκτυο και από την στιγμή που θα εκτελέσει τον browser… αντίο ζωή. Συνήθως υποθέτει πως το μηχάνημα θα έπρεπε να διαβάσει την σκέψη καθότι το να πληκτρολογείς “www. [...]” είναι μια διαδικασία που απαιτεί χρόνο και… κούραση -και δεν ταιριάζει με τον φραπέ.
Βέβαια, μόλις γίνουν τα πρώτα “baby-steps” το πρώτο που μαθαίνει είναι να ανοίγει προφίλ στο Facebook και μετά να ρωτάει κάποιον πιο προχωρημένο “Πως κατεβάζω καμιά ταινία ρε;”

Ο “ξερόλας” χρήστης

Αυτός ο τύπος χρήστη αρχίζει και αυξάνεται τον τελευταίο καιρό στην χώρα μας -κι αυτό γιατί όπως είπαμε, το διαδίκτυο είναι “της μοδός” πλέον. Όσον αφορά τις καταναλωτικές του συνήθειες όπου σταθεί κι όπου βρεθεί ισχύει το “αυτός ξέρει” και ακόμα κι αν πέσει σε κάποιον πωλητή που έχει την διάθεση να τον βοηθήσει, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα θα καταφέρει να τον εκνευρίσει — γιατί… “αυτός ξέρει“.
Στο διαδίκτυο πάλι είναι ο πρώτος που θα ανακαλύψει τα torrents και τους ιδιωτικούς trackers αλλά μόλις τα καταφέρει να γραφτεί θα τον… πετάξουν έξω κι αυτό γιατί θα βάλει καμιά εικοσαριά torrents μαζί [και φυσικά το seeding είναι μια αστεία και άγνωστη για αυτόν λέξη]. Μην παραλείψουμε τέλος να αναφέρουμε πως σίγουρα θα έχει καμιά πενηνταριά e-mails για να μπορεί να έχει και αντίστοιχους λογαριασμούς σε forums, trackers κτλ., η ιστοσελίδα του [γιατί θα έχει και τέτοια] θα είναι η χαρά του… φορτώματος λόγω των “πολύπλοκων” γραφικών που θα την έχει… μπουκώσει ενώ φυσικά ο υπολογιστής του θα εκτελεί την τελευταία έκδοση οποιουδήποτε λογισμικού [πάντα με σήμα την... μπανάνα] -γιατί ξέρει να τα κατεβάζει.

Ο trendy

Αυτή η κατηγορία αξίζει ένα άρθρο από μόνη της, πραγματικά. Αυτή η κατηγορία συνήθως περιλαμβάνει ανθρώπους που οι υπολογιστές δεν τους απασχολούν καν, αλλά αυτοί θα πάρουν έναν, ένα smartphone με το μηλαράκι [ή το Android, που τώρα είναι... πιο trendy] και ένα tablet ασορτί για να γουστάρουν.
Ο trendy είναι ο χρήστης που θα λιώσει στα Posts σε Tweeter, Facebook και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς μόνο και μόνο για να λέει “Καλημέρα”. Το κάθε ταξίδι του γίνεται υπερπαραγωγή καθώς φτιάχνει και ένα αντίστοιχο βίντεο που το ανεβάζει στο Youtube [με δικό του, πάντα, σχολιασμό] εκθειάζοντας το εκάστοτε “μαρκούτσι” το οποίο χρησιμοποιεί για να τον… θυμόμαστε όλοι. Αυτή την κατηγορία λατρεύουν οι εταιρίες κινητής τηλεφωνίας και όχι μόνο.

Οι γυναίκες

Οι γυναίκες χρήστριες είναι μια κατηγορία από μόνες τους. Μπορεί να μην έχουν ιδέα από υπολογιστή αλλά θα πάνε να πάρουν, σαν τον trendy, τα πάντα όλα με τη μόνη διαφορά πως κριτήριο θα είναι το σχέδιο και το χρώμα [γιατί θα πρέπει να ταιριάζουν με τα ρούχα που θα φοράνε]. Αυτή η κατηγορία συνήθως καταλήγει στο να γνωρίζει κάποιον που… ξέρει, ώστε να μπορεί να έχει δίπλα της το… εγχειρίδιο χρήσης του “μαρκουτσιού” που ποτέ δεν διάβασε.
Αλλά -κι αυτό είναι άλλο ένα κοινό χαρακτηριστικό με τους/τις “trendy”- θα ανοίγουν το Facebook [και μόνο] και θα είναι οι καλύτερες παίκτριες των παιχνιδιών που αυτό προσφέρει -οπότε θα… φωτογραφίζουν και τον πίνακα του high score.

Επαγγελματίες / “Προχωρημένοι” Χρήστες

Πριν ξεκινήσουμε, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως το “προχωρημένοι” αναφέρεται στους χρήστες που κάνουν χρήση του διαδικτύου ως μέσο προβολής [αλλά αν γράψω αυτό στον τίτλο θα είναι δυο γραμμές μόνος του  και το “επαγγελματίες” σε αυτούς που δηλώνουν κάτι αντίστοιχο [μην ξεχνάμε πως στην Ελλάδα ισχύει το "Ό,τι δηλώσεις είσαι"...].
Επίσης, κάποια κοινά για όλους χαρακτηριστικά [επαγγελματίες/ερασιτέχνες] θα αναφερθούν στο τέλος του άρθρου.

Ελληνικό Δημόσιο

Κανένας δεν ζήτησε από τους υπαλλήλους του Δημοσίου να είναι… hackers. Οι περισσότεροι ξέρουν “τα βασικά” του υπολογιστή [δηλαδή πως ανοίγει η πασιέντζα και το Facebook] ενώ συνήθως οι ελάχιστοι που πληκτρολογούν γρήγορα και ξέρουν κάτι παραπάνω από υπολογιστή είναι κάτι παραπάνω από δυσεύρετοι [κι'αυτό γιατί πηγαίνουν από γραφείο σε γραφείο και εκτελούν την υπολογιστική δουλειά που δεν μπορούν να κάνουν οι υπόλοιποι]. Ωστόσο οι καρεκλοκένταυροι βρήκαν λύση και γι’αυτό:

Αφού δεν θέλουμε να εκπαιδεύσουμε έναν σεβαστό αριθμό υπαλλήλων γιατί στοιχίζει, ας κάνουμε ανάθεση.

Έτσι, όπως έχετε διαβάσει και σε περασμένα μας άρθρα οι ιστοσελίδες και οι υπηρεσίες διαδικτύου για το δημόσιο στοιχίζουν… ο κούκος αηδόνι.
Όσο για τις προμήθειες υπολογιστικού υλικού, οι υπερτιμολογήσεις πάνε… σύννεφο [και ... κάτι παραπάνω!] και, συνήθως, όλο και κάποιο μεγαλοστέλεχος “κερδίζει” έναν υπολογιστή [φορητό και πανάκριβο κατά προτίμηση] για το σπίτι (και για να τον κοιτάει, καθότι ανήκει στην κατηγορία του “Ο υπολογιστής σκέφτεται μόνος του” [ή έτσι θα έπρεπε να ήταν])…

Δημοσιογραφικές Ιστοσελίδες / Ειδησεογραφικά Blogs

Δεν είναι λίγοι οι εκδότες που αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια ηλεκτρονική έκδοση για την εφημερίδα τους – ή, εν πάσει περιπτώσει, ένα ηλεκτρονικό portal. Υπάρχει μια κοινή “ασθένεια” που προσβάλλει και αυτού του τύπου τις ιστοσελίδες και τους χρήστες τους αλλά και τους πιο ερασιτέχνες bloggers. Αυτή η ασθένεια λέγεται “copypasteίτιδα” και “θύματά” της είναι οι ανωτέρω, που συνήθως κάποια στιγμή δεν έχουν και μεγάλη έμπνευση για το θέμα που θα γράψουν και παίρνουν την βοήθεια του Γούγλη. Έτσι, ανακαλύπτουν κάποιο άρθρο που ταιριάζει με αυτό που ήθελαν, το αντιγράφουν ως έχει [ή, άντε, να αλλάξουν δυο τρεις λέξεις] και του πειράζουν την ημερομηνία δημοσίευσης ώστε να φαίνεται πως αυτοί το δημοσίευσαν πρώτοι. Φυσικά, οι περισσότερες ενημερωτικές ιστοσελίδες στην Ελλάδα αγαπάνε την διασύνδεση, κι έτσι δημοσιεύουν … τον τίτλο της είδησης και έχουν ένα link [προς άλλο site που συνεργάζονται ώστε να του ανεβάσουν την επισκεψιμότητα και να βγει και κανένα φράγκο...] – κάτι που έχουν αρχίσει να ζηλεύουν και τα “ερασιτεχνικά” ειδησεογραφικά blogs κατά κόρον.
Όσο για τους bloggers που παρουσιάζουν ενημερωτικά blogs, οι περισσότεροι εξ’αυτών σε τέτοιες περιπτώσεις πάσχουν από οξεία “copypasteίτιδα” καθότι όπου και να γυρίσει κάποιος το μάτι του το καλύτερο που θα βρεί είναι… αντιγραφή/επικόλληση της ίδιας είδησης [χωρίς βέβαια να υπάρχει αντίστοιχη παραδοχή]. Το χειρότερο είναι πως, πολλές φορές η αντιγραφή/επικόλληση περιλαμβάνει άσχετες ειδήσεις που θα έπρεπε, θεωρητικά να ελέγξει αυτός που κάνει την ανάρτηση — αλλά, ούτε αυτό γίνεται.

Ιστοσελίδες / Blogs ειδικευμένου περιεχομένου

Αυτή η κατηγορία περιλαμβάνει ιστοσελίδες/blogs εξειδικευμένου περιεχομένου [όπως πχ. τεχνικές ιστοσελίδες/blogs] που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Εντάξει, δεν μπορεί κανένας να κατηγορήσει -πέραν της “copypasteίτιδας“- έναν ερασιτέχνη blogger που κάνει την κ…α του και κάνει δημόσιες αυτές τις εμπειρίες του γιατί υπάρχουν και περιπτώσεις [όπως πχ. το Linux] που, πραγματικά βοηθάει. Το πρόβλημα είναι όταν ο ερασιτέχνης blogger ξεπερνά τα όρια της δημοσίευσης ειδήσεων και πιστεύει πως κάνει κάτι σημαντικότερο από αυτό που κάνει, με αποτέλεσμα να αρχίζουν… τα παρατράγουδα και ο ερασιτέχνης να φλερτάρει άγρια με την κατηγορία του “ξερόλα”.
Και βέβαια στο να δημιουργήσει εντυπώσεις, υποθέτοντας πως απευθύνεται σε άσχετους, ώστε διαβάζοντας τα “φοβερά αρθρα του”, να αναρωτιούνται οι αναγνώστες του:

Μποοο τον μπαγάσα που τα ξέρει όλα αυτά;

Το επόμενο βήμα του ερασιτέχνη είναι… να γίνει επαγγελματίας αγοράζοντας κάποιο domain [γιατί μέχρι τότε ένας free web hoster ήταν υπέρ-αρκετός] και… να μετατρέψει την απλή ιστοσελίδα σε πλήρες ιστότοπο — με τις διαφημίσεις του, τις ειδήσεις τύπου “Κάνε κλικ εδώ για να δεις την συνέχεια” [με αντίστοιχες παραπομπές σε άλλες ιστοσελίδες] ενώ συχνά πυκνά κάνει και την εμφάνισή του το “Donate“.
Και βέβαια σε καποιες σελίδες έρχονται και τα “δώρα” με κληρώσεις. Για να “κερδίσουν” οι αναγνώστες οφείλουν να κανουν like η +1 η να αφήσουν σχόλιο.
Επί της ουσίας δηλαδή τίποτα που να έχει άμεση σχέση με το άρθρο, παρά μόνο πράγματα που θα βοηθήσουν την εν λόγω σελίδα να ανεβεί στα ranks.
Εμείς, χωρίς βέβαια να έχουμε ψάξει όλα αυτά τα “δώρα’ και κληρώσεις, έχουμε συμπεραίνει πως στην πλειοψηφία των περιπτώσεων είναι μαϊμού.
Ελάχιστες οι σελίδες που έχουν διαφάνεια και πραγματικά κληρώνουν επώνυμα κάτι.
Κάποια παραδείγματα προς παραδειγματισμό ταπεινών μεν, μα αμερόληπτων κληρώσεων είναι τόσο αυτές του osarena, μα και του Ηλεκτρονικού Αναγνώστη, οι οποίες έχουν απόλυτη διαφάνεια πριν και μετά την κλήρωση και δεν εξαναγκάζουν τους αναγνώστες σε like- λαγνεία.
Από την άλλη πλευρά, οι τεχνικές ιστοσελίδες πολλές φορές έχουν ιδιοκτήτη που δεν έχει καμία σχέση με το αντικείμενο [αλλά "αυτός πληρώνει" οπότε όλα γίνονται] και κάποιες δεν βλέπουν τι δημοσιεύουν με αποτέλεσμα ο χρήστης που ακολουθεί τις εκάστοτε οδηγίες να … κοιτάει την οθόνη του κατεστραμμένου λειτουργικού συστήματος (στην καλύτερη περίπτωση). Φυσικά και εδώ ισχύει η “copypasteίτιδα” [αν και εδώ, λόγω "τεχνικού" background κάποιος προνοεί και ... αλλάζει λίγο την δημοσίευση].
Μα και φυσικά να ξεπηδούν θέματα και κατηγορίες που έχουν τόση σχέση με την τεχνολογία, όσο ο ήλιος με το γιαούρτι. Και κατά κύριο λόγο αυτά τα… έξτρα αρθρα περιέχουν τι άλλο; Μα φυσικά οφθαλμολαγνεία…

Λοιπές ιστοσελίδες/blogs – Διαφημίσεις και Προπαγάνδα

Έτσι με όλα αυτά περνάμε σε κάτι πιο σοβαρό, τ’ οποίο σαφώς και επηρεάζει άμεσα την κοινωνία και τον τρόπο σκέψης των ανθρωπων που την απαρτίζουν.
Εδω το θέμα είναι πολύ μεγαλο και ακροβατούμε πλέον σε τεντωμένο σχοινί με ότι θα γράψουμε. Παρ’ ολ’ αυτά θα τα γράψουμε.
Θα αναφερθούμε σε γεγονότα τα οποία έτσι κι’ αλλιώς υπάρχουν καταγεγραμμένα στο διαδίκτυο και μια απλή αναζήτηση θα σας το αποδείξει.
Έχουμε λοιπόν την “τάδε” ιστοσελίδα η οποία με τον άλφα η βήτα τρόπο έχει μια κάποια επισκεψιμότητα, ας πούμε τουλάχιστον 3.000 με 4.000 επισκέπτες κατά μέσο όρο την ήμερα. Ένας αριθμός πολύ καλός για τα Ελληνικά δεδομένα ο οποίος και εξασφαλίζει τρίτες διαφημίσεις (όχι ads).
Ένας τρόπος ώστε να εξασφαλιστούν αυτές οι διαφημίσεις, προέρχεται από τον εκβιασμό. Επικοινωνείς δηλαδή με τον τάδε επιχειρηματία και του λες:

Έχουμε την τάδε ιστοσελίδα που την επισκέπτονται αρκετές χιλιάδες άνθρωποι ημερησίως. Αν δεν μου δώσεις διαφήμιση, θα αρχίσω να συκοφαντώ τα προϊόντα σου, εταιρεία/μαγαζί σου.

Οι περισσότεροι υποκύπτουν σε αυτό και πληρώνουν για διαφημιστική προβολή με κάποιο banner.
Μια άλλη τακτική είναι η δημιουργία διάφορων άσχετων ιστοσελίδων, χωρίς δικό τους domain, μα με χρήση κάποιας δωρεάν υπηρεσίας. Έτσι προκύπτουν άπειρες ιστοσελίδες του στυλ: stakaratraneiba.blogspot.com.
Ιστοσελίδες άφαντες στα ranks τις περισσότερες φορές που καταπιάνονται επί παντός επιστητού. Τα δημοσιεύματα τους τις περισσότερες φορές είναι για αναγνώστες επιπέδου Άβερελ Ντάλτον και όχι λίγες φορές λιβελογραφήματα. Αρκετές δε φορές η ορθογραφία και η σύνταξη προσβάλλουν τα μάτια αυτών που τα διαβάζουν.
Kαι κάπου εδώ αρχίζει το μπέρδεμα που οδηγεί στην προπαγάνδα. Μια μεγάλη μόδα στην Ελλάδα, το ξέρετε όλοι καλά, είναι οι “ενημερωτικές” ιστοσελίδες.
Και εδώ όμως υπάρχουν διάφορες κατηγορίες όπως αναφέραμε και προηγουμένως. Οι επαγγελματίες του χώρου και οι ερασιτέχνες.
Οι επαγγελματίες συνήθως προέρχονται από τον δημογραφικό χώρο των εφημερίδων, περιοδικών, ραδιοφώνων και καναλιών. Στην πλειοψηφία πρόκειται για “δημοσιογράφους” που τα καθήκοντα τους ήταν στο να βγάζουν φωτοτυπίες, να φέρνουν καφέδες και άλλα τέτοια βαρυσήμαντα καθήκοντα.
Το ζητούμενο τους είναι να πουλήσουν τ’ όνομα τους, για μια καλύτερη μισθολογική αμοιβή και ότι μπορέσουν ν’ αρπάξουν μέσω των διαφημίσεων.
Ας το δούμε με ένα πιο συγκεκριμένο παράδειγμα αυτό, καθώς παρουσιάζει ενδιαφέρον.
Στήνουμε μια ιστοσελίδα, χωρίς να καταβάλουμε ούτε μισό ευρό. Πληρώνουμε μόνο ένα domain, τ’ οποίο έχουμε φροντίσει να είναι κάτι σε τρέντι η τέλος πάντων να παραπέμπει σε κάτι δημοφιλές (ασχέτως πραγματικής ποιότητας), με τ’ οποίο βέβαια δεν έχουμε την παραμικρή σχέση.
Κοτσάρουμε στην side-bar δυο-τρία ονόματα δευτεροτρίτων ανθρώπων του χώρου της δημοσιογραφίας, θεάματος που ασχολούνται επί πάντως επιστητού οι οποίοι είναι πλέον ξοφλημένοι και σε γενικές γραμμές η καριέρα τους βασιζόταν σε αυτή του πανελίστα.
Τους παρουσιάζουμε ως συνεργάτες με δικά τους άρθρα τα οποία εμπεριέχουν την γνωστή μπουρδολογία και γενικολογία, διανθισμένη με πύρινες λέξεις και εκφράσεις.
Όσο για τις αναρτήσεις, επικρατεί η “copypasteίτιδα” αλλά χωρίς να αναφέρουμε την πηγή [ή κάνουμε την άλλη τσαχπινιά, γράφουμε την είδηση και κλείνουμε με το "όπως ανέφερε το [πχ.] zabarakatranemia” χωρίς όμως να εμφανίζουμε την πλήρη διεύθυνση] με έμφαση στις ειδήσεις που περιλαμβάνουν γυναίκες – “σελέμπριτις” που… τους λείπουν τα ρούχα. Συνήθως βέβαια, και όπως αναφέρθηκε παραπάνω οι ειδήσεις αναρτώνται σε “φιλική” σε μας ιστοσελίδα [ακόμα κι αν την έχουμε δημιουργήσει εμείς οι ίδιοι] με έναν προφανή σκοπό:

Άρτο και θεάματα…

Kαι πολύ εύλογα προκύπτει η απορία: Για πόσο ηλίθιους η στερημένους περνάνε τους αναγνώστες; Πόσο γκα-γκα θεωρούν πως ειναι οι άνθρωποι που τους διαβάζουν; Τι διαφορά έχει η θεματολογία τους από αυτή του STAR Channel και των υπολοίπων “αντικειμενικών” (χοχοχο) καναλιών και λοιπών ΜΜΕ.
Τι διαφορά έχουν τα αρθρα τους από αυτά των χαζοφυλλάδων που κρέμονται στα περίπτερα;
-Για ελάτε να το δούμε λίγο αυτό παρέα και δεν χρειάζεται να προχωρήσουμε εις βάθος. Ας δούμε τι υπάρχει αυτή την στιγμη που συντάσσεται το παρόν άρθρο (25/7/12) αναρτημένο σε clopypaste δημοφιλή σελίδα. Και συγχρόνως ας δούμε πως δουλεύει η προπαγάνδα και ο αποπροσανατολισμος της κοινής γνώμης.
Μια ματιά λοιπόν, στην ειδησιογραφία, όπως την βλέπει “αγωνιστική” ιστοσελίδα γενικής θεματολογίας, με αρθρα που αντιγράφει από αλλού και κρίνει πως αυτά είναι τα καλύτερα και πρέπει να ενδιαφέρουν τον κόσμο.
Δεν υπάρχει λόγος να σχολιάσουμε. Τα παρακάτω είναι αυτά που υπαρχουν στην πρώτη σελίδα. Αν αυτό δεν είναι υποτίμηση της νοημοσύνης και αποπροσανατολισμός και βέβαια με την απαραίτητη πολιτική προπαγάνδα, τότε τι είναι;
Ανθρώπινες “ευαισθησίες”, μαζί με κώλους και στήθη. Διαχωρισμός σε “επωνύμους” και ανώνυμους (δηλαδή όλοι εσείς που τα διαβάζετε είσαστε ανώνυμοι, ένα τίποτα μπροστά σε προσωπικότητες τεραστίου βεληνεκούς, και με προσφορά στο τίποτα.
Δείτε:

Να γελάσεις η να κλάψεις; Αυτό που προκύπτει ειναι εμφανές. Όπως εμφανές είναι πως οι άνθρωποι, οι συμπατριώτες μας ντε που έτρεξαν να ψηφίσουν τα γνωστά τους κόμματα στις εκλογές, το Ελληνικό τεχνολογικά, πνευματικά και ιδεολογικά αναλφάβητο  κοινό του Facebook (διαδίκτυο στην Ελλάδα=Facebook, μην επαναλαμβανόμαστε), κανουν τρελά share και likes σε αυτά τα αρθρα.
Παρ’ όλα αυτά στην συγκεκριμένη σελίδα του παραδείγματος (δεν αναφέρουμε όνομα, όποιος κατάλαβε, κατάλαβε) λείπει κάτι πολύ βασικό: Η συμμετοχή των αναγνωστών με σχόλια (το σχόλια φυσικά υπόκεινται σε λογοκρισία πριν δημοσιευτούν) και αυτό φυσικά από μόνο του είναι κάπως ύποπτο συγκριτικά με τα υπόλοιπα και την άνοδο του στα ranks.
Η μήπως όχι; Η και εκεί ακομα ακολουθείται η γνωστή και δημοφιλέστατη τακτική πολλών Ελληνικών σελίδων, με πειραγμένο το SEO τους, ώστε να σκαρφαλώνουν στις ψηλές θέσεις του Google;
-Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι σημαντικό εδώ:
Είναι πλήρως αποδεκτό ένα blog/ιστοσελίδα που έχει σαν βασικό του αντικείμενο το οτιδηποτε. Από τεχνικά θέματα, μεχρι οφθαλμόλουτρο η ότι άλλο. Από την στιγμη που ανεβάζει δικά του θέματα και υλικό η ακολουθεί τους κανόνες που υπαρχουν στο διαδίκτυο, ειδικευόμενο σε καποια συγκεκριμένη θεματολογία δεν υφίσταται κανένα θέμα.
Με αυτόν τον τρόπο δημιουργεί το δικό της κοινό και σαφώς την διαβάζουν οι ενδιαφερόμενοι για το είδος.
Δεν εξαπάτα κάποιον, δεν κάνει αποπροσανατολισμό η κάτι άλλο. Το αν βέβαια τα θέματα που δημοσιεύει είναι έγκυρα η όχι, αυτό είναι άλλη ιστορία, μα όπως και να έχει δεν κοροϊδεύει τους ανθρώπους παρουσιαζόμενη ως κάτι άλλο, όπως ακριβώς κανουν οι clopy-paste σελίδες με τουρλού-τουρλού περιεχόμενο.
Και εδώ έρχεται και πάλι ένα ερώτημα: Τι αναγκάζει τους ανθρώπους να διαβάζουν και στο διαδίκτυο, τα ίδια η αντίστοιχα με αυτά που τους σερβίρουν τα ΜΜΕ;
Μα φυσικά η πλύση εγκεφάλου που επί τόσες δεκαετίες έχει επιτευχθεί από τα κανάλια, εφημερίδες και περιοδικά. Έτσι ακριβώς δουλεύει και η προπαγάνδα.

Σκοπός της προπαγάνδας είναι να αλλάξει δραστικά τις απόψεις των άλλων αντί απλώς να μεταδώσει γεγονότα. Για παράδειγμα, η προπαγάνδα μπορεί να επιστρατευτεί προκειμένου να προϊδεάσει θετικά ή αρνητικά σε σχέση με κάποια ιδεολογική θέση, αντί να παρουσιάσει την ίδια την θέση.
Η προπαγάνδα διαφοροποιείται από την «κανονική» επικοινωνία, επειδή επιδιώκει να διαμορφώσει απόψεις με έμμεσες και συχνά δόλιες μεθόδους. Για παράδειγμα, η προπαγάνδα συχνά μεταδίδεται με τέτοιον τρόπο ώστε να προκαλεί ισχυρά συναισθήματα και αυτό το κάνει κυρίως με το να υπονοεί παράλογες (μη ενορατικές) σχέσεις μεταξύ ιδεών
Η επίκληση στο συναίσθημα είναι ίσως η πιο απροκάλυπτη μέθοδος προπαγάνδας, αφού υπάρχουν πολλές άλλες μέθοδοι, λιγότερο φανερές και μάλιστα δόλιες. Για παράδειγμα, η προπαγάνδα μπορεί να διαδίδεται έμμεσα. Μπορεί να μεταδίδεται ως εύλογη προκατάληψη εντός μιάς φαινομενικά ισορροπημένης και δίκαιης δημόσιας συζήτησης ή επιχειρηματολογίας. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί ακόμη καλύτερα σε συνδυασμό με την μέθοδο μετάδοσης ειδήσεων των μέσων μαζικής επικοινωνίας.

-Το πως και του τι θα πρέπει να κανουμε το λέει πολύ όμορφα ο Παντελής Κουκουσουλας, στο άρθρο του: hoax-spotting σε blogs και κοινωνικά δίκτυα

Δυστυχώς βλέπω αυξάνονται και πληθύνονται τα μπαρούφα-news στα (κυρίως μη-τεχνικά) blogs. Τα κόλπα άλλωστε της διασποράς φημών, προπαγάνδας και ψευδών ειδήσεων είναι γνωστά από πολύ παλιά, είτε γίνονται επίτηδες με σκοπό π.χ., τον εκβιασμό, ή τη διασπορά πανικού, είτε είναι θεωρίες συνομωσίας μπας και πάρουμε λίγο παραπάνω traffic.
Ακόμα πιο δυστυχές όμως είναι ότι άνθρωποι που “θα έπρεπε να ξέρουν καλύτερα” αρχίζουν και πιστεύουν τέτοιες “ειδήσεις” και τις αναπαράγουν στα κοινωνικά δίκτυα με αποτέλεσμα να καταλήγουν και σε γνωστές εφημερίδες κλπ. Άλλωστε “1.000 χρήστες του facebook ή 100 blogs δεν μπορεί να έχουν άδικο” 
Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, σημαντικός λόγος για τη γρήγορη διάδοση των ειδήσεων στα κοινωνικά δίκτυα (άρα και των ψευδών και της προπαγάνδας) είναι και οι “απλοί” κόμβοι, αυτοί που δεν έχουν την υψηλή συνδεσιμότητα των “hubs” / “trend setters” / “celebrities”. Άνθρωποι δηλαδή όπως εμείς. Αυτό που λέει το paper είναι ότι οι απλοί αυτοί κόμβοι είναι ο τρόπος με τον οποίο μία φήμη διαδίδεται από hub σε hub. Αν αυτοί “φιλτράρουν” καλύτερα το τι αναπαράγουν, τα γνωστά “παπαγαλάκια” θα έχουν πολύ δυσκολότερο έργο, χωρίς μάλιστα να παρουσιάζεται ανάγκη για κάποιο κεντρικό μηχανισμό λογοκρισίας ή για ποινικοποίηση του λόγου (όπως θα ήθελαν κάποιοι άλλοι καλοθελητές).
Πώς όμως μπορούμε να σχηματίσουμε μια ιδέα στα γρήγορα για το κατά πόσο κάτι είναι αληθές ή hoax?
Μερικές τεχνικές είναι οι παρακάτω:
Συνήθως όταν κάποιος “καίγεται” να διαδώσει μία φήμη φροντίζει αυτή να εμφανίζεται αυτολεξεί ή σχεδόν αυτολεξεί σε πολλά σημεία σε μικρό σχετικά χρονικό διάστημα, ιδιαίτερα δε αν αυτά μοιάζει να είναι “άσχετα” μεταξύ τους. Είναι πολύ εύκολο να εντοπιστεί αυτό απλά κάνοντας copy & paste 2-3 φράσεις από το επίμαχο κείμενο στο google, βλέποντας τον αριθμό των αποτελεσμάτων και εξετάζοντας μερικές από τις αναδημοσιεύσεις και τα σχόλια σε αυτές.
Επίσης οι λογαριασμοί κοινωνικών μέσων ή τα blogs που χρησιμοποιούνται για τέτοιους σκοπούς συνήθως κυρίως αναδημοσιεύουν, ενώ παράγουν πολύ λίγο original περιεχόμενο. Άρα βλέποντας τα υπόλοιπα άρθρα ή posts του “ύποπτου” λογαριασμού, αν τα περισσότερα είναι αναδημοσιεύσεις, αυτό τον κάνει ακόμα πιο ύποπτο.
Συνήθως φυσικά οι φήμες διαδίδονται ανώνυμα / δεν είναι προφανές ποιος έχει γράψει το αρχικό άρθρο. Και αυτό πρέπει να κάνει το bullshit detector να χτυπάει τουλάχιστον πορτοκαλί.
Ο τίτλος είναι συνήθως όσο το δυνατόν πιο “ελκυστικός” (στην Ελλάδα οι αναφορές σε πολιτικά κόμματα, το μνημόνιο, την Τρόικα, πτώχευση, δραχμή, χαράτσι, φόροι, πολέμους, celebrities, κρυμμένους θησαυρούς κλπ είναι τα κλασικά τρικ. Δε λέω φυσικά ότι όλες οι αναφορές σε αυτά είναι hoaxes, κάθε άλλο, απλά ότι αυτά είναι keywords που προσελκύουν το ενδιαφέρον αυτό τον καιρό). Όταν γενικά βλέπετε κάτι που φαίνεται “πολύ καλό για να είναι αληθινό”, σχεδόν πάντα απλά δεν είναι αληθινό.
Τα “γεγονότα” που αναφέρει κάθε τέτοια “είδηση” είναι όλα ή τα περισσότερα προφανώς ψευδή, π.χ., μπορεί να λέει ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας είναι 25εκ, ή ότι “σε καμία άλλη χώρα στον κόσμο δε γίνεται το Χ” κλπ. Πράγματα που είναι εύκολο να διαπιστωθούν αν είναι αλήθεια ή όχι με μία απλή αναφορά στις επίσημες πηγές (ή και στη wikipedia, αλλά με προσοχή φυσικά).
Αν γίνεται αναφορά σε κάποιο άλλο άρθρο π.χ., μέσω link, διαβάστε το άλλο άρθρο ολόκληρο, μη μείνετε μόνο στον τίτλο. Εντοπίστε τα πιθανά “λογικά άλματα”, π.χ., “τα σκυλιά πετούν” να υποστηρίζεται από ένα άρθρο που ουσιαστικά λέει “αυτό το αεροπλάνο είναι σκυλί”.
Πολλές φορές το hoax έχει ήδη διαπιστωθεί και κάνοντας απλά μια αναζήτηση με τον τίτλο + τη λέξη “hoax” οδηγούμαστε σε κάποια σελίδα που το άρθρο καταρρίπτεται με πειστικά στοιχεία (τα οποία φυσικά επίσης ελέγχουμε, δεν είναι σπάνιο να διαδίδονται ψευδείς αλλά αληθοφανείς ειδήσεις επίτηδες για να διαψευστούν).
Αν θέλετε να αναδημοσιεύσετε σε σοβαρό blog, εφημερίδα ή περιοδικό, το σωστότερο είναι η επιδίωξη τηλεφωνικής επαφής με αυτόν που διαδίδει μία είδηση.
Δείτε πότε δημιουργήθηκαν τα επίμαχα blogs ή twitter accounts και κάντε μια πρόχειρη ανάλυση φίλων / followers / αναδημοσιεύσεων.
Για twitter / facebook δείτε το σκορ τους στο Klout (της αρχικής δημοσίευσης πάντα, γιατί δυστυχώς ειδικά στην Ελλάδα η αναδημοσίευση ακόμα και σε “έγκυρα” μέρη χωρίς κανένα έλεγχο δεν είναι καθόλου σπάνια).
Χρησιμοποιήστε το Identify στο Firefox ή το HoverMe στο Chromium.
Crowdsourcing: ρωτήστε την άποψη των φίλων σας για μια είδηση, κυρίως των ειδικών στο σχετικό τομέα π.χ., των ηλεκτρονικών για ηλεκτρονικά ή των λογιστών για φορολογικά θέματα, ή των ντόπιων για ειδήσεις που αφορούν μια διαφορετική από τη δική σας χώρα ή περιοχή. Ως παράδειγμα επιτυχημένης εφαρμογής αυτής της πρακτικής αναφέρεται συχνά ο Andy Carvin.

Θα δώσουμε δυο πολύ πρόσφατα παραδείγματα. Ένα τεχνολογικό και ένα γενικού περιεχομένου:
Το ένα είναι αυτό με την τιτανοτεράστια είδηση που έπαιξε σε όλα τα (χμμμ) τεχνολογικά blogs, μα φυσικά και στα τουρλού-τουρλού:

Η Apple “σκοτώνει” το Android με “την απόλυτη πατέντα”

Και ποια ήταν η πραγματικότητα για αυτό; Διαβάστε την σε ένα από τα καλύτερα τεχνολογικά blogs της Ελλάδας, το Unregistered (όχι επειδή είναι φίλοι, μα επειδή όντως είναι κορυφαία σελίδα, μα με χαμηλή επισκεψιμοτητα συγκριτικά με τα clpoy-paste υπόλοιπα “τεχνολογικά” blogs).
Η άλλη αφορά την περίφημη ιστορία με την φωτογραφία του… μετανιωμένου ταυρομάχου. Και φυσικά η αλήθεια ήταν εντελώς διαφορετική. Παρ’ ολ’ αυτά και οι δυο ειδήσεις αναπαράχθηκαν τρελά, ενώ ΚΑΝΕΙΣ δεν μπήκε στον κόπο να παραδεχθεί την άγνοια του και να δημοσιεύσει την αλήθεια η οποία έτσι κι’ αλλιώς θα κατέρριπτε το προηγούμενο τους άρθρο.
-Πιστεύω ότι το θέμα αναλύθηκε πλήρως και πως αν και νοιώθουμε την αναγκη να γράψουμε κι’ άλλα, αυτό δεν είναι απαραίτητο, καθώς είμαστε απολύτως βέβαιοι πως οι περισσότεροι από 3.000 αναγνώστες που είναι και ο βασικός πυρήνας του osarena, είναι νοήμονες και υποψιασμένοι άνθρωποι.
Μια άλλη πτυχή του ίδιου θέματος είναι η μανία των εταιριών πλέον να στήνουν την “επίσημη ιστοσελίδα” τους σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης [με έμφαση στο Facebook] και εκεί να διοργανώνουν διαγωνισμούς, κληρώσεις κτλ. αλλά το χειρότερο είναι πως, κάποιες φορές παραπέμπουν εκεί για πάσης φύσεως υποστήριξη. Γιατί θα πρέπει ο κάθε χρήστης να είναι μέλος κοινωνικής δικτύωσης για να λάβει “βοήθεια/υποστήριξη”;
Μα και αυτό το είπαμε αρκετές φορές. Στην Ελλάδα το διαδίκτυο είναι συνυφασμένο με δυο πράγματα: Με το κουμπακι e (ο Internet Explorer, ντε) που ειναι το διαδίκτυο (!!) και με το Facebook. Άρα ειναι φυσικό και επόμενο να συμβαίνει.
Εκεί έξω υπαρχουν σελίδες διαμάντια. Δεν θα τις βρείτε ψηλά στα ranks, επειδή ΔΕΝ ειναι τρεντυ και επειδή έχουν αποκλειστικά δικό τους περιεχόμενο που σπάνια ως ποτέ αναδημοσιεύεται.
Ψάξτε λίγο παραπάνω και θα βρείτε σελίδες αστέρια κάθε είδους που θα είναι πραγματικό κόσμημα στα bookmarks σας, δεν θα σας προσβάλλουν τη νοημοσύνη και κυρίως θα σας προσφέρουν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ γνώση και ενημέρωση. Εμείς σε κάθε ευκαιρία και κυρίως στα Editorials μας, βάζουμε συχνά links για τέτοιες σελίδες.
Και δικαίως θα αναρωτηθείτε κάποιοι, μα καλά το osarena είναι “άγιο”; Σε αυτό μπορεί να απαντήσει και να το επιβεβαιώσει η διαψεύσει ο καθένας που έχει περάσει από εδώ.
Όχι λίγες οι φορές που με υπερηφάνεια λέγαμε πως “πάμε με τον σταυρό στο χέρι” και δεν κοροϊδέψαμε ποτέ κανέναν.
Ναι έχουν υπάρξει δυο φορές που κάναμε καποιες συμφωνίες η συμβιβασμούς. Η πιο πρόσφατη ήταν αυτή με το θέμα της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας που αν και μας είχαν ενημερώσει οι πήγες μας για την είδηση μια σχεδον βδομάδα νωρίτερα, μας παρακάλεσαν να την δημοσιεύσουμε καποιες ημέρες αργότερα. Το γιατί ειλικρινά δεν το ξέρουμε και ούτε το ρωτήσαμε. Άλλωστε ήταν μια πολύ καλή είδηση που έπρεπε να την αξιοποιήσουμε.
Ένα μεγαλο μπράβο στους συνάδελφους blogers που ανεβάζουν αξιόλογα, ψαγμένα και μοναδικά αρθρα. Αυτές οι σελίδες αξίζουν κάθε στήριξη, αντίθετα με τα σκουπίδια που κατά κόρον βλέπετε τα links τους για share στο Facebook (εντάξει όχι όλες, μην το ταμπελωνουμε, μα το 95% τουλάχιστον).
Ίσως βέβαια και οι άνθρωποι που τα αναδημοσιεύουν, να το κανουν όχι για κάποιον συγκεκριμένο λόγο, μα προκειμένου να αποσπάσουν κάποιο like, ώστε να ικανοποιήσουν τον εγωισμό τους η αργόσχολοι που ανοίγουν και ότι βλακεία ανεβάζει ο καθένας σε στυλ “να δώ αυτό μια στιγμή” “να δω και το άλλο” και περνάει η μέρα χαλαρά και μέσα από το facebook περνάει όλο το σκουπιδαριό του internet, όπως λέει και ο Πάνος, ένας αναγνώστης, σε σχόλιο του στο παραπάνω άρθρο του Παντελή.
Και πάλι δηλαδή έχει να κάνει με την ελλειπή τεχνολογική (και όχι μόνο) παιδεία και με την πλύση εγκεφάλου που έχουν υποστεί από τα ΜΜΕ.

πηγή

Πηγή