Αμερικάνοι μαθηματικοί ισχυρίζονται ότι ανακάλυψαν τον τρόπο για να καμπυλώνουν το χωροχρόνο, τουλάχιστον θεωρητικά.
“Δείξαμε ότι ο χωροχρόνος δεν μπορεί να είναι επίπεδος σε ένα σημείο
όποιο συγκρούονται δύο ωστικά κύματα”, αναφέρει ο μαθηματικός Blake
Temple. “Πρόκειται για μια νέα μοναδικότητα στη θεωρία της γενικής
σχετικότητας”....
Η θεωρία της γενικής σχετικότητας του Αϊνστάιν περιγράφει τη βαρύτητα
ως καμπυλότητα του χωροχρόνου αλλά ξεκινάει από την υπόθεση ότι τοπικά ο
χωροχρόνος φαίνεται επίπεδος.
Η εξαίρεση είναι μια μοναδικότητα, ένα σημείο δηλαδή του χωροχρόνου το οποίο δεν μπορεί να είναι επίπεδο σε κανένα σύστημα συντεταγμένων όπως για παράδειγμα μέσα σε μια μαύρη τρύπα όπου η καμπυλότητα του χώρου είναι τεράστια.
O Blake Temple και η ομάδα του μελέτησαν μαθηματικά το πώς τα ωστικά κύματα σε ένα ιδανικό ρευστό μπορούν να επηρεάσουν την καμπυλότητα του χωροχρόνου στη θεωρία της γενικής σχετικότητας.
Ένα ωστικό κύμα προκαλεί μια αιφνίδια αλλαγή, ή ασυνέχεια, στην πίεση και την πυκνότητα ενός ρευστού και αυτό δημιουργεί ένα άλμα στην καμπυλότητα. Όμως από τη δεκαετία του 1960 είναι γνωστό ότι το άλμα στην καμπυλότητα που προκαλείται από ένα μόνο ωστικό κύμα δεν είναι αρκετό για να αποκλείσει την τοπικά επίπεδη φύση του χωροχρόνου.
Η ομάδα προσομοίωσε τη σύγκρουση δύο ωστικών κυμάτων και ανέλυσε τα αποτελέσματα. Αυτό που βρήκαν είναι ότι δημιουργήθηκε ένας νέος τύπος μοναδικότητας την οποία ονόμασαν 'μοναδικότητα κανονικότητας'.
Η ομάδα τώρα ερευνά το κατά πόσο αυτές οι διαβαθμίσεις στον ιστό του χωροχρόνου στο σημείο μιας 'μοναδικότητας κανονικότητας' μπορεί να έχει επιδράσεις στον πραγματικό κόσμο που μπορούν να μετρηθούν, όπως για παράδειγμα κύματα βαρύτητας.
Η γενική θεωρία της σχετικότητας προβλέπει ότι τα κύματα βαρύτητας δημιουργούνται από γεγονότα όπως είναι η σύγκρουση τεράστιων αντικειμένων όπως είναι οι μαύρες τρύπες αν και δεν έχουν παρατηρηθεί μέχρι τώρα τέτοια γεγονότα.